Przebudowa zabytkowego dworca kolejowego w Oleśnicy

Dworzec kolejowy w Oleśnicy funkcjonuje od 28 maja 1868 roku. Obiekt jest wpisany do gminnej ewidencji zabytków oraz jest objęty ochroną konserwatorską, co podkreśla jego historyczny charakter.

W połowie XIX wieku kolej zaczęła dynamicznie się rozwijać i właśnie wtedy pojawił się pomysł połączyć Dolny i Górny Śląsk nową linią kolejową. W tym celu w 1855 roku Towarzystwo Kolei Opolsko-Tarnogórskiej wystąpiło do rządu Królestwa Prus o koncesję na budowę nowej linii kolejowej, która została udzielona 13 listopada 1865 roku. Plan zakładał stworzenie linii łączącej Wrocław z Fosowskiem (Vossowska). W pierwszej kolejności powstał odcinek z Wrocław Dworzec Nadodrze do Oleśnicy. Początkowo trasę testowały pociągi robocze, następnie przejechał pierwszy pociąg próbny, aż w końcu 28 maja 1868 roku zainaugurowano przejazdy pasażerskie na tym odcinku. Tego dnia oficjalnie otwarto dworce Wrocław-Nadodrze i Oleśnica oraz kilka mniejszych po drodze.

Przeprowadzona modernizacja miała na celu poprawę stanu technicznego i estetyki dworca. Uporządkowano układ komunikacyjny co otworzyło obiekt na nowe funkcje. Projekt uwzględnił potrzeby osób zmagających się z niepełnosprawnościami i ograniczoną mobilnością, zapewniając większy komfort podróżnym.

Zakres prac obejmował częściową rozbiórkę i odbudowę budynku, przebudowę otoczenia wraz z infrastrukturą, likwidację starego obiektu technicznego oraz budowę dworca tymczasowego z pełnym zapleczem instalacyjnym. To proces, w którym historia spotyka się ze współczesnością, a tradycyjna architektura zyskuje nowe życie.