Damnica /
pomorskie
Renowacja elewacji pałacu Korczaka 1 w Damnicy
67
Głosów
Inwestor
Starostwo Powiatowe w Słupsku
Wykonawca
TEMIX Barbara Skrzybalska Słupsk
Projektant
Konstrukcje Budowlane Michał Tyszka Słupsk
Inwestycja polegała na remoncie elewacji zabytkowego Pałacu w Damnicy, zlokalizowanego przy ul. Korczaka 1 w Damnicy, na terenie Powiatu Słupskiego, w północno-wschodniej części województwa pomorskiego. Obiekt pochodzi z lat 70. XIX wieku. Został wzniesiony na zlecenie Richarda von Blankensee według projektu architektów Gustava Knoblaucha i Friedricha Hollina. W 1987 r. pałac wpisano do rejestru zabytków, w związku z czym podlega on ochronie konserwatorskiej.
Budynek wzniesiono na rzucie przylegających do siebie prostokątów. Jako realizacja eklektyczna charakteryzuje się zróżnicowaniem stylistycznym oraz bogatym opracowaniem architektonicznym. W bryle występują liczne wykusze i ryzality, a elewacje wschodnia i zachodnia wyróżniają się szczególnie dekoracyjnym detalem. Od strony zachodniej zlokalizowany jest taras z balustradą oraz zejściem do parku.
Zachowały się reprezentacyjne i stylowe wnętrza. Parter pełni funkcję reprezentacyjną, kondygnacje wyższe – mieszkalną. Hall główny posiada wystrój drewniany. W sali balowej, tzw. Sali Lustrzanej, znajduje się plafon przedstawiający cztery pory roku, wykonany w 1902 r. przez Maxa Gartnera. Ściany zdobią kasetony wypełnione tkaniną i lustrami. W tzw. pokoju myśliwskim zachowały się malowidła ścienne autorstwa Maxa Gartnera, przedstawiające sceny łowieckie. Charakterystycznym elementem obiektu jest również około 10-metrowa palma konopna rosnąca w marmurowej bibliotece. Drzewo zostało przywiezione w 1919 r. z Palestyny i umieszczone w specjalnie przygotowanym miejscu, obecnie zabezpieczonym przeszkloną kopułą. Pałac otacza park podworski o powierzchni około 3 ha.
Pałac jest obiektem wolnostojącym, całkowicie podpiwniczonym, o złożonej bryle ukształtowanej w wyniku historycznych rozbudów. Elewacje są bogato opracowane architektonicznie, z detalem sztukatorskim i zróżnicowanymi pokryciami dachowymi, w tym główną bryłą krytą łupkiem. Zakres robót został określony i zrealizowany z poszanowaniem historycznej substancji obiektu oraz zgodnie z wytycznymi właściwego organu ochrony zabytków.
Celem inwestycji było zahamowanie postępującej degradacji elewacji oraz przywrócenie jej walorów estetycznych i technicznych, szczególnie w obszarach dotkniętych długotrwałym zawilgoceniem, zasoleniem, korozją biologiczną oraz uszkodzeniami wynikającymi z niesprawności systemu odwodnienia i obecności wtórnych, szczelnych nawarstwień cementowych ograniczających naturalne wysychanie murów.
Przed rozpoczęciem prac elewacje wykazywały liczne spękania w rejonach nadproży i między otworami okiennymi, odspojenia tynków i powłok malarskich, ubytki cegieł oraz spoin, a także miejscowe rozluźnienia struktury muru. Stan ten obniżał bezpieczeństwo użytkowania, pogarszał kondycję detalu architektonicznego oraz negatywnie wpływał na wizerunek obiektu.
Zakres realizacji obejmował przede wszystkim przywrócenie prawidłowego odprowadzania wód opadowych poprzez naprawę i wymianę nieszczelnych elementów orynnowania. Następnie przeprowadzono kompleksowe prace konserwatorsko-remontowe elewacji, obejmujące usunięcie odspojonych i zawilgoconych tynków oraz wtórnych warstw cementowych, oczyszczenie i dezynfekcję murów, a także naprawę i wzmocnienie podłoża poprzez przemurowania i uzupełnienia ubytków cegieł oraz spoin przy zastosowaniu materiałów kompatybilnych z historyczną substancją.
W strefach zawilgoconych zastosowano systemowe tynki renowacyjne. Wykonano uzupełnienia wypraw na powierzchniach gładkich i profilowanych. Detal architektoniczny poddano konserwacji, naprawie i odtworzeniu z zachowaniem pierwotnych profili, w oparciu o zachowane elementy oraz z zastosowaniem tradycyjnych technologii. W partiach przyziemia naprawiono mur ceglany i uzupełniono okładzinę kamienną. Usunięto rozwiązania sprzyjające zaleganiu wód opadowych przy elewacjach, wykonano nowe opierzenia tarasów oraz przeprowadzono remont balustrady i elementów tarasu.
Końcowe ujednolicenie kolorystyki elewacji wykonano przy użyciu farb paroprzepuszczalnych na bazie krzemianów i wapna, zgodnie z ustaleniami wynikającymi z badań stratygraficznych, przekazów ikonograficznych oraz uzgodnień z organem ochrony zabytków.
Prace zakończono w 2021 r. Realizacja inwestycji przywróciła spójność estetyczną elewacji, zabezpieczyła substancję zabytkową przed dalszą degradacją oraz podniosła walory reprezentacyjne obiektu. Odnowiony pałac pełni istotną funkcję społeczną, kulturalną i promocyjną, wzmacniając rozpoznawalność Powiatu Słupskiego i całego regionu.
Budynek wzniesiono na rzucie przylegających do siebie prostokątów. Jako realizacja eklektyczna charakteryzuje się zróżnicowaniem stylistycznym oraz bogatym opracowaniem architektonicznym. W bryle występują liczne wykusze i ryzality, a elewacje wschodnia i zachodnia wyróżniają się szczególnie dekoracyjnym detalem. Od strony zachodniej zlokalizowany jest taras z balustradą oraz zejściem do parku.
Zachowały się reprezentacyjne i stylowe wnętrza. Parter pełni funkcję reprezentacyjną, kondygnacje wyższe – mieszkalną. Hall główny posiada wystrój drewniany. W sali balowej, tzw. Sali Lustrzanej, znajduje się plafon przedstawiający cztery pory roku, wykonany w 1902 r. przez Maxa Gartnera. Ściany zdobią kasetony wypełnione tkaniną i lustrami. W tzw. pokoju myśliwskim zachowały się malowidła ścienne autorstwa Maxa Gartnera, przedstawiające sceny łowieckie. Charakterystycznym elementem obiektu jest również około 10-metrowa palma konopna rosnąca w marmurowej bibliotece. Drzewo zostało przywiezione w 1919 r. z Palestyny i umieszczone w specjalnie przygotowanym miejscu, obecnie zabezpieczonym przeszkloną kopułą. Pałac otacza park podworski o powierzchni około 3 ha.
Pałac jest obiektem wolnostojącym, całkowicie podpiwniczonym, o złożonej bryle ukształtowanej w wyniku historycznych rozbudów. Elewacje są bogato opracowane architektonicznie, z detalem sztukatorskim i zróżnicowanymi pokryciami dachowymi, w tym główną bryłą krytą łupkiem. Zakres robót został określony i zrealizowany z poszanowaniem historycznej substancji obiektu oraz zgodnie z wytycznymi właściwego organu ochrony zabytków.
Celem inwestycji było zahamowanie postępującej degradacji elewacji oraz przywrócenie jej walorów estetycznych i technicznych, szczególnie w obszarach dotkniętych długotrwałym zawilgoceniem, zasoleniem, korozją biologiczną oraz uszkodzeniami wynikającymi z niesprawności systemu odwodnienia i obecności wtórnych, szczelnych nawarstwień cementowych ograniczających naturalne wysychanie murów.
Przed rozpoczęciem prac elewacje wykazywały liczne spękania w rejonach nadproży i między otworami okiennymi, odspojenia tynków i powłok malarskich, ubytki cegieł oraz spoin, a także miejscowe rozluźnienia struktury muru. Stan ten obniżał bezpieczeństwo użytkowania, pogarszał kondycję detalu architektonicznego oraz negatywnie wpływał na wizerunek obiektu.
Zakres realizacji obejmował przede wszystkim przywrócenie prawidłowego odprowadzania wód opadowych poprzez naprawę i wymianę nieszczelnych elementów orynnowania. Następnie przeprowadzono kompleksowe prace konserwatorsko-remontowe elewacji, obejmujące usunięcie odspojonych i zawilgoconych tynków oraz wtórnych warstw cementowych, oczyszczenie i dezynfekcję murów, a także naprawę i wzmocnienie podłoża poprzez przemurowania i uzupełnienia ubytków cegieł oraz spoin przy zastosowaniu materiałów kompatybilnych z historyczną substancją.
W strefach zawilgoconych zastosowano systemowe tynki renowacyjne. Wykonano uzupełnienia wypraw na powierzchniach gładkich i profilowanych. Detal architektoniczny poddano konserwacji, naprawie i odtworzeniu z zachowaniem pierwotnych profili, w oparciu o zachowane elementy oraz z zastosowaniem tradycyjnych technologii. W partiach przyziemia naprawiono mur ceglany i uzupełniono okładzinę kamienną. Usunięto rozwiązania sprzyjające zaleganiu wód opadowych przy elewacjach, wykonano nowe opierzenia tarasów oraz przeprowadzono remont balustrady i elementów tarasu.
Końcowe ujednolicenie kolorystyki elewacji wykonano przy użyciu farb paroprzepuszczalnych na bazie krzemianów i wapna, zgodnie z ustaleniami wynikającymi z badań stratygraficznych, przekazów ikonograficznych oraz uzgodnień z organem ochrony zabytków.
Prace zakończono w 2021 r. Realizacja inwestycji przywróciła spójność estetyczną elewacji, zabezpieczyła substancję zabytkową przed dalszą degradacją oraz podniosła walory reprezentacyjne obiektu. Odnowiony pałac pełni istotną funkcję społeczną, kulturalną i promocyjną, wzmacniając rozpoznawalność Powiatu Słupskiego i całego regionu.
54.501705785462, 17.272573113441