Zagospodarowanie i udostępnienie wczesnośredniowiecznego grodziska w Stradowie

Grodzisko w Stradowie jest pozostałością dużego grodu, którego powstanie datuje się na VIII-X wiek. Szacuje się, że gród wraz z podgrodziami i osadami przygrodowymi mógł mieć około 45 hektarów, samo grodzisko ma ich 25. Prawdopodobnie był to jeden z największych grodów znajdujących się na obecnych ziemiach polskich. Naukowcy wiążą go z państwem Wiślan, niektórzy twierdzą że mógł być nawet jego stolicą.
Stradów odgrywał większą rolę od pobliskiej Wiślicy, która zdecydowanie ustępowała mu rozmiarami. Zarówno podczas prac badawczych, jak i przypadkiem w jego okolicy odkrywano duże ilości ceramiki, w tym również tej celtyckiej.
Na terenie grodziska odkryto ślady 221 obiektów wczesnośredniowiecznych, z których 26 uznano za półziemianki służące na cele mieszkalne, badano też groby. Chaty miały wymiary od 2,8 na 3 metry do 5,8 na 6,4 metra. Do ogrzewania służyły wyłożone kamieniami paleniska, gliniane piece. Przyjmuje się, że wczesnośredniowieczny Stradów zamieszkiwało na stałe kilkaset osób. Grodzisko funkcjonowało także w państwie pierwszych Piastów. Niestety, po pożarze w XI wieku nie zostało odbudowane, a jego rolę przejęła Wiślica. Na południe od niego rozwijało się osadnictwo średniowieczne, później wnętrze grodu wykorzystywane było w celach rolniczych: Zamczysko użytkowane było jako pastwisko gminne, na podgrodziach powstały pola orne. Obecnie to jeden z najcenniejszych polskich zabytków archeologicznych.