Opole /
opolskie
Rozbudowa Przedszkola przy ulicy Olimpijskiej 2 w Opolu
0
Głosów
Inwestor
Stowarzyszenie Pro Liberis Silesiae Opole
Wykonawca
Firma Budowlana URBACKA Źlinice
Projektant
PORT pracownia i studio architektury Sp. z o.o. Wrocław
Zależało nam, aby zachować oryginalny historyczny układ budynków i podwórek, historyczne gabaryty oraz detale, pokazać, jak budynki zmieniały się w czasie. Wpisaliśmy w nie współczesne funkcje, zachowując ich autonomię.
Do budynku starej szkoły (pełniącego dawniej również funkcję domu nauczyciela) przenieśliśmy przedszkole. W oryginalny obrys ścian zewnętrznych wstawiliśmy zupełnie nowy układ funkcjonalny z nowymi ścianami wewnętrznymi, stropami, posadzkami, dachem. Ze względu na wymagania powierzchniowe musieliśmy rozbudować budynek przedszkola, chcieliśmy jednak pokazać też jego pierwotny gabaryt i formę, dlatego oryginalna elewacja jest widoczna przez szklaną fasadę. Stara ściana dzieli każdą z sal przedszkolnych na dwie części: bardziej introwertyczną – wewnętrzną, oświetloną za pomocą studni doświetlających przez dach oraz ekstrawertyczną, będącą „podwórkiem” – od podłogi po sufit rozświetloną i połączoną z zewnętrzem przeszkleniem. Budynek istniejący oraz dobudowa mają różne charaktery materiałowe, tak aby zarówno zewnętrznie, jak i wewnętrznie można było odczytać ich odrębność przestrzenną i czasową. Odrębny charakter nadaliśmy również dobudówce z czasów PRL-u z charakterystycznym wielkim kominem, zachowując jej oryginalne piękno.
Budynek gospodarczy miał być początkowo warsztatem, lecz w trakcie procesu projektowego zyskał dodatkowe funkcje świetlicy. W miejscach istniejących otworów i bram wstawiliśmy przeszklenia doświetlające przestrzeń wielofunkcyjną. Większość ścian utrzymała swój pierwotny surowy charakter. Sklepienia, które się nie zachowały, zostały odtworzone jako betonowe.
Na wewnętrznych licach istniejących ścian zewnętrznych, w miejscach, gdzie jakość budulca na to pozwalała, budynki pokazują swoją strukturę. Czasem jest to fragment starego nadproża, czasem zamurowanie lub przemurowanie, tworzące oryginalne obrazy, ale też opowiadające historię i oddziałując na różne zmysły.
Ostatnim budynkiem na działce, w który zainterweniowaliśmy projektowo (już po przeniesieniu przedszkola) był główny budynek szkoły. Zaadoptowaliśmy w nim nieużytkowe poddasze, piwnice oraz część parteru po przeniesionym przedszkolu. Remontowi uległy korytarze, łazienki i niektóre klasy. Uległ on termomodernizacji i została w nim odświeżona elewacja. Budynek został również rozbudowany o dwie sale lekcyjne, salę wspólną, szatnię, nowy hol wejściowy. Rozbudowa ta znajduje się od strony wschodniej i sąsiaduje z już istniejącą rozbudową sprzed kilku lat. Z tej strony stworzono nowy dojazd i parking dla szkoły, a w przyszłości planowana jest dalsza rozbudowa o salę sportową. Ingerencja ta pozwoliła zachować historyczny front budynku i gabaryty podwórka. Johann Wolfgang Goethe napisał „są dwie rzeczy, które powinniśmy dać swoim dzieciom: korzenie i skrzydła”. W starej części chcieliśmy przywrócić budynkowi historyczne walory nawiązać do secesyjnych detali, wyczyścić naleciałości instalacyjne, ale też wprowadzić charakterystyczną dla secesji energię i luz. Nowa kontrastuje się i oddziela od historycznego budynku. Wyraźnie zarysowuje się jej autonomiczna żelbetowa konstrukcja, duże przeszklenia, otwarte przestrzenie.
Do budynku starej szkoły (pełniącego dawniej również funkcję domu nauczyciela) przenieśliśmy przedszkole. W oryginalny obrys ścian zewnętrznych wstawiliśmy zupełnie nowy układ funkcjonalny z nowymi ścianami wewnętrznymi, stropami, posadzkami, dachem. Ze względu na wymagania powierzchniowe musieliśmy rozbudować budynek przedszkola, chcieliśmy jednak pokazać też jego pierwotny gabaryt i formę, dlatego oryginalna elewacja jest widoczna przez szklaną fasadę. Stara ściana dzieli każdą z sal przedszkolnych na dwie części: bardziej introwertyczną – wewnętrzną, oświetloną za pomocą studni doświetlających przez dach oraz ekstrawertyczną, będącą „podwórkiem” – od podłogi po sufit rozświetloną i połączoną z zewnętrzem przeszkleniem. Budynek istniejący oraz dobudowa mają różne charaktery materiałowe, tak aby zarówno zewnętrznie, jak i wewnętrznie można było odczytać ich odrębność przestrzenną i czasową. Odrębny charakter nadaliśmy również dobudówce z czasów PRL-u z charakterystycznym wielkim kominem, zachowując jej oryginalne piękno.
Budynek gospodarczy miał być początkowo warsztatem, lecz w trakcie procesu projektowego zyskał dodatkowe funkcje świetlicy. W miejscach istniejących otworów i bram wstawiliśmy przeszklenia doświetlające przestrzeń wielofunkcyjną. Większość ścian utrzymała swój pierwotny surowy charakter. Sklepienia, które się nie zachowały, zostały odtworzone jako betonowe.
Na wewnętrznych licach istniejących ścian zewnętrznych, w miejscach, gdzie jakość budulca na to pozwalała, budynki pokazują swoją strukturę. Czasem jest to fragment starego nadproża, czasem zamurowanie lub przemurowanie, tworzące oryginalne obrazy, ale też opowiadające historię i oddziałując na różne zmysły.
Ostatnim budynkiem na działce, w który zainterweniowaliśmy projektowo (już po przeniesieniu przedszkola) był główny budynek szkoły. Zaadoptowaliśmy w nim nieużytkowe poddasze, piwnice oraz część parteru po przeniesionym przedszkolu. Remontowi uległy korytarze, łazienki i niektóre klasy. Uległ on termomodernizacji i została w nim odświeżona elewacja. Budynek został również rozbudowany o dwie sale lekcyjne, salę wspólną, szatnię, nowy hol wejściowy. Rozbudowa ta znajduje się od strony wschodniej i sąsiaduje z już istniejącą rozbudową sprzed kilku lat. Z tej strony stworzono nowy dojazd i parking dla szkoły, a w przyszłości planowana jest dalsza rozbudowa o salę sportową. Ingerencja ta pozwoliła zachować historyczny front budynku i gabaryty podwórka. Johann Wolfgang Goethe napisał „są dwie rzeczy, które powinniśmy dać swoim dzieciom: korzenie i skrzydła”. W starej części chcieliśmy przywrócić budynkowi historyczne walory nawiązać do secesyjnych detali, wyczyścić naleciałości instalacyjne, ale też wprowadzić charakterystyczną dla secesji energię i luz. Nowa kontrastuje się i oddziela od historycznego budynku. Wyraźnie zarysowuje się jej autonomiczna żelbetowa konstrukcja, duże przeszklenia, otwarte przestrzenie.
50.622965724702, 17.997440099716
