Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego Wrocław

Oporów to osiedle położone w południowo-zachodniej części miasta (włączone do Wrocławia w 1951 roku), na którym od początku XX wieku zaczęły powstawać podmiejskie wille. W środkowej i północnej części Oporowa zachowały się charakterystyczne układy domów o niewielkiej skali, wąskich frontach i kalenicowym układzie dachów skośnych, natomiast w części południowej, gdzie zlokalizowana jest inwestycja, powstają budynki o nowoczesnym i prostym wyrazie.

Główną problematyką projektową inwestycji było pogodzenie dzisiejszego trendu powstałych budynków nowoczesnych z budynkami tradycyjnymi. W wielu przypadkach, tkanka miejska i uwarunkowanie lokalne dążą do utrzymania tradycyjnego układu oraz formy budynków z dachem dwuspadowym, natomiast wymagania inwestorów idą w kierunku brył nowoczesnych, którzy oczekują rozwiązań wyjątkowych i oryginalnych.

Początkowym założeniem było stworzenie tradycyjnego budynku, jak dla części Oporowa o niewielkiej skali, wąskich frontach i kalenicowym układzie dachów skośnych. Inwestorom zależało na współczesnym, wygodnym domu, którego program użytkowy znacznie przekraczał powierzchnię użytkową dla tradycyjnego założenia budynku.

Wyzwaniem projektowym było stworzenie domu, który nową formą nie przytłoczy skali zabudowy sąsiedniej oraz uwzględni wszystkie potrzeby mieszkalne nowych mieszkańców.

Pierwszym krokiem była decyzja o stworzeniu oryginalnej bryły parteru, dopasowanej do kontekstu zastałego miejsca i programu użytkowego.

Bryła parteru została wykreślona z kształtu granic działki i naturalnie wpisuje się w jej obrys. Wynikowo, przyjmuje dynamiczną i nowoczesną formę. Pozwoliło to na swobodniejsze kształtowanie funkcji i formy, ze szczególną dbałością o skalę dla działki i otaczającego terenu.

Piętro, natomiast to tradycyjna forma domu z dachem dwuspadowym, która zachowuje urbanistyczny układ przestrzenny z szacunkiem dla kontekstu. Umiejętnie osadzono bryłę na parterze i wpisano w otoczenie, zachowując archetypową formę i skalę budynku. Jednocześnie pomiędzy bryłami zachowano istotne urbanistycznie cechy zabudowy, tworząc między nimi przestrzenną syntezę.

Forma budynku wynika z próby zachowania tradycyjnego budynku dla dzielnicy Oporowa, stąd też osadzenie i podkreślenie tradycyjnej bryły na subtelnym parterze, która z jednej strony uwypukla zastałą skalę, z drugiej zaś jest odzwierciedleniem układu wewnętrznej funkcji z podziałem na część dzienną (parter) i prywatną (piętro).

Na dwóch bryłach zastosowano dwa kontrastujące ze sobą kolorem i fakturą materiały, które są widoczne w przestrzeni Oporowa. Ceramika jest tu tym elementem który dominuje, szczególnie na dachach, również na elewacjach budynków. Pozostałymi wykończeniami to przeważnie materiały tynkarskie.

Do realizacji na dach i elewację prostej bryły piętra poszukiwany był szlachetny materiał ceramiczny. O finalnym wyborze materiału dachówki zdecydowała jej ręczna produkcja o nieregularnej powierzchni oraz niejednorodnej kolorystyki ceramiki, jaka powstaje w sposób naturalny na skutek produkcji poprzez wypał w piecach Hoffmana, opalanych węglem w rejonowej manufakturze. Nowoczesna bryła o tradycyjnym zarysie na etapie projektowania uwzględniała ukryty system odwodnienia.

Natomiast na elewację rozrzeźbionej i dynamicznej bryły parteru zastosowano stonowany biały tynk, uzyskując efekt harmonijnej całości.

Taki zabieg pozwolił jeszcze bardziej uwypuklić pierwotną formę piętra budynku od dynamicznej i złożonej formy parteru.

Ekspozycja działki w kierunku stron świata, wymuszała otwarcie się w kierunku ogrodu i doświetlić pomieszczenia od strony wschodniej i południowo-zachodniej. W ten sposób pojawił się pomysł, rozwinięcia budynku w głąb działki.

Od strony południowo-zachodniej dodano ażurowy podcień, który osłania cześć tarasową i doświetla cześć dzienną pomieszczeń z dużymi przeszkleniami.